Η πολιτική, ως “από μηχανής θεός”

Η πολιτική, ως « από μηχανής θεός»

 

του

Αθανασίου Θεοδωράκη

πολιτικού επιστήμονα

 

Οι αρχαίοι έλληνες είχαν εφεύρει τον  από μηχανής θεό, ο οποίος έσωζε την κατάσταση με ασυνήθιστο τρόπο. Οι παρεμβάσεις του ήταν όμως αποδεκτές, είτε «ποιητική αδεία», είτε λόγω της κάθαρσης, του τέλους του δράματος. Να μην ξεχάσουμε λοιπόν ούτε τους δραματουργούς, ούτε τον Αριστοτέλη, ο οποίος έδωσε και τον ορισμό της τραγωδίας:

«Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

“είναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση (δηλ. αναπαράσταση επί σκηνής) πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό (“γλυκό” ή “διανθισμένο”, στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα”. (https://sites.google.com/site/arxaiag/tragodies).

Πώς μπορεί να οριοθετηθεί σήμερα μια ασυνήθιστη, αλλά αποδεκτή και κυρίως πειστική, αποτελεσματική πολιτική παρέμβαση; Ιδού τα δεδομένα:

-Το δημόσιο χρέος της χώρας δεν είναι βιώσιμο, κι αυτό έχει επισήμως πλέον δηλωθεί. Αυτό το θέμα μπλοκάρει σήμερα τα πάντα.

-Η συνέχιση ή η επανάληψη του ισχύοντος προγράμματος, όντως δεν οδηγεί πουθενά, δεν υπάρχει λύση.

-Η Ελλάδα δεν μπορεί να βρει διέξοδο όσο δεν υλοποιεί τις δεσμεύσεις της, δεσμεύσεις που ωστόσο δεν καμμία κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν θέλει, ούτε και μπορεί να εφαρμόσει.

-Η λογική των προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής δεν στοχεύει στη βιώσιμη ανάπτυξη, αποσκοπεί μόνο στη δημοσιονομική ισορροπία και στην αποπληρωμή των χρεών.

Τί μέλλει λοιπόν γενέσθαι; Η πολιτική απεχθάνεται το κενό: αφού δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες το πολιτικό μας σύστημα, τότε κάτι άλλο θα προκύψει. Δύο λοπόν οι εκδοχές: ή το αναπόφευκτο δράμα διά της απραξίας ή η λύση με δημιουργικό τρόπο.

Επειδή θεωρώ ότι η πολιτική πρέπει πλέον να έχει τον λόγο, εκθέτω τα τρία στοιχεία ενός γενναίου πολιτικού σεναρίου:

-Οικουμενική κυβέρνηση τώρα, με στόχο την επίλυση του προβλήματος κυρίως με την ΕΕ, χωρίς το ΔΝΤ, και με στόχο τη διαγραφή ή απορρόφηση από τον ESM,  μεγάλου μέρους του ελληνικού δημοσίου χρέους (OSI).

-Εθνικό δημοψήφισμα, με το ερώτημα:”Νέο Πολίτευμα, νέο Σύνταγμα και Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης ή συνέχιση των μνημονίων;”.

-Ριζική αναθέσμιση της δημόσιας ζωής με στόχο ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, μια παραγωγική οικονομία και μια δημιουργική κοινωνία.

Ολα από την αρχή. Μια πολιτική και πολιτισμική επανάσταση, χωρίς να χάνουμε καιρό, χωρίς θεατρινισμούς εγχωρίων και ξένων θιάσων, χωρίς ανιαρές, αλλά επώδυνες κοινωνικά, επαναλήψεις διαπραγματεύσεων, προαπαιτούμενων, ΠΝΠ, νέων μνημονίων,  κοκ, που εσκεμμένα δεν θίγουν τον πυρήνα του προβλήματος, την εθνική παρακμή.

Δεν μπορούμε συνεπώς να συνεχίσουμε χωρίς εθνική στρατηγική εξόδου από την κρίση, η ιστορία είναι αρκούντως διδακτική. Η εθνική και διεθνής συγκυρία καλεί σε δράση με σχέδιο και αποφασιστικότητα.

Ποιός θα πάρει την πρωτοβουλία; Αφού το υπάρχον σύστημα ούτε θέλει, ούτε και μπορεί, ήρθε η ώρα για ένα νέο πολιτικό σχήμα…